Agresja lękowa u kota to zachowanie obronne, które pojawia się, gdy kot czuje się zagrożony i uważa, że nie ma możliwości ucieczki. Celem takiego zachowania jest zwiększenie dystansu od źródła strachu.

Najczęściej agresja lękowa rozwija się w wyniku:

• niewystarczającej socjalizacji w okresie kocięcym,
• przykrych doświadczeń (np. przemocy, bolesnych zabiegów, ataku innego zwierzęcia),
• nagłych zmian w otoczeniu (przeprowadzka, nowy domownik, remont),
• obecności obcych ludzi lub zwierząt,
• przewlekłego stresu,
• bólu lub choroby, które obniżają próg tolerancji.

Kot z agresją lękową często najpierw próbuje uniknąć kontaktu. Jeśli nie może się wycofać, mogą pojawić się:

• uszy położone płasko do tyłu,
• rozszerzone źrenice,
• skulona sylwetka lub przywarcie do podłoża,
• nastroszona sierść,
• syczenie, warczenie lub parskanie,
• machanie ogonem lub szybkie uderzanie nim o podłoże,
• atak z użyciem pazurów i zębów, gdy ktoś zbliży się zbyt blisko.

Po ustąpieniu zagrożenia kot zwykle przestaje wykazywać agresję.

Najlepszym sposobem jest zmniejszenie poczucia zagrożenia poprzez:

• nie zmuszanie kota do kontaktu,
• zapewnienie mu możliwość ucieczki i kryjówki,
• unikanie kar fizycznych i krzyku – nasilają lęk,
• stosowanie stopniowego oswajania z bodźcem wywołującym strach,
• nagradzanie spokojnego zachowania, 
• utrzymywania przewidywalnej rutyny.

Jeśli agresja pojawiła się nagle, nasila się lub kot wcześniej nie zachowywał się w ten sposób, warto wykluczyć przyczyny medyczne, takie jak ból, nadczynność tarczycy, choroby neurologiczne czy inne schorzenia. Po wykluczeniu problemów zdrowotnych warto zgłosić się do wykwalifikowanego behawiorysty kotów.

Agresję lękową można często znacząco ograniczyć, ale wymaga to cierpliwości i konsekwencji. Poprawa zwykle następuje stopniowo – w ciągu tygodni lub miesięcy – zwłaszcza gdy uda się zidentyfikować źródło lęku i odpowiednio zmodyfikować środowisko oraz sposób postępowania z kotem. W niektórych przypadkach lekarz weterynarii może zalecić także leczenie farmakologiczne wspomagające terapię behawioralną.